Een nieuwe manier om Amsterdam te verkennen

Het hebben van een backie met een local is de nieuwste manier om Amsterdam te verkennen. Gavin Haines gaat voor een huiveringwekkende rit door de Nederlandse hoofdstad.

"Dus, heb je veel ongelukken?" Vraag ik aan Maaike, terwijl ze per ongeluk haar kont aanraakt. 'Soms, maar vooral als ik sms'.'Het is niet de reactie waar ik op hoopte als we op haar gammele fiets door de straten van Amsterdam slenteren, maar ik waardeer haar eerlijkheid.

Ik waardeer ook haar vrijgevigheid: ondanks de stortregens en de koude bries, heeft Maaike ermee ingestemd mij een lift te geven over de stad op de achterkant van haar fiets. Ze deed het ook met een glimlach, het grimmige weer verwerpend als "typisch Nederlands".

Maaike is een van de weinige Amsterdammers die zich inschrijven voor een nieuwe ride-sharing-regeling genaamd Yellow Backie, die een nieuwe manier biedt om in Amsterdam rond te reizen voor toeristen en belooft een kanaal te zijn voor gesprekken tussen locals en bezoekers. Het initiatief is het idee van fietsverhuurbedrijf Yellow Bike, dat momenteel 100 'ambassadeurs' heeft, zoals Maaike, door de hele stad.

"We slingeren door Amsterdam."

"Sommige lokale kranten hebben geschreven dat er tegenwoordig te veel toeristen zijn", legt Martin Luyckx, marketingmanager van Yellow Bike, uit die ik eerder die dag heb ontmoet. "Dus we dachten dat we iets zouden doen om te laten zien dat niet alle Amsterdammers tegen toeristen zijn."

Om in de buurt van een lokaal te rijden, moeten toeristen hun ogen openhouden voor fietsers met gele bagagerekken en "backie" roepen wanneer een van hen voorbij gaat. De rijder trekt dan over, vraag waar je heen gaat en zegt dat je moet springen, ervan uitgaande dat ze in dezelfde richting gaan. Verfrissend is er geen app; het gaat erom dat je op het juiste moment op de juiste plek zit, waardoor het een geluksvogeltje is in plaats van een saaie smartphone.

"Het is erg leuk om toeristen te ontmoeten", zegt Maaike, rijdend langs een rij raambordelen, waar oudere hoeren hun spullen laten zien. "Tot nu toe heb ik een backie gegeven aan vier mensen. Ik ontmoette een cool meisje uit Letland en ik ga over drie weken naar Letland - we hebben nummers uitgewisseld en ik zal zeker contact opnemen. "

We bereiken een brug en Maaike moet op haar pedalen staan ​​om ons eroverheen te krijgen. Ik vraag of ik haar zwaarste passagier ben. "Eh, ik denk het niet", zegt ze beleefd. En dan gebeurt het: de botsing. Verblind door mijn paraplu botsen we tegen een andere fietser op de brug, een vrouw van middelbare leeftijd, die ook een brolly vasthoudt. Ik val eraf, maar blijf staan. Dat doet Maaike ook. We verontschuldigen ons en springen terug op de fiets, giechelen door de verlegenheid als we het tafereel ontvluchten.

De regen gaat verder terwijl we door de trendy Jordaan rammelen. Maaike hangt niet rond.

"Ik ben een snelle rijder," lacht ze, langzamere fietsers inhalen, die met verbijstering kijken. "Ik ga altijd zo snel als ik kan en ik denk bij mezelf:" Waarom doe ik dit? Ik heb geen haast'."

"En dan gebeurt het: de botsing."

Maaike is een gids met handel en wijst op lokale monumenten - het huis van Anne Frank, de westerse kerk, de Prinsengracht - en vertelt me ​​over zichzelf. Ze heeft net haar Masters diploma in Internationale Veiligheid afgerond en debatteert of ze op de carrièreladder wil springen of dat ze een poosje vrijblijvend en fancy-free wil zijn.

Naarmate de coversation dieper wordt, gaan Maaike en ik op een ritme van de fiets zitten. "We waren wankel om te beginnen, maar nu zijn we soepel," zegt ze, het lot verleidelijk. En het lot bijt. Als we de hoek om gaan, staat een man die een karretje over de weg duwt ons in de weg. Maaike neemt ontwijkende actie. "Dat was dichtbij," lacht ze. Ik grijns.

Een backie krijgen door Amsterdam is niet comfortabel - na tien minuten is mijn achterhoofd verdoofd en ik vermoed dat de benen van Maaike gek zijn. Het is ook niet zonder gevaren, zoals we hebben bewezen. Maar het is een gratis, milieuvriendelijke en fantastische manier om de lokale bevolking te leren kennen. Het is ook heel leuk.

"En dat is het enige dat telt," zegt Maaike, voordat hij me vaarwel zegt en verdwijnt op de regenachtige dag.


MOET WETEN

De Yellow Backie-regeling telt momenteel 100 leden, die tegen het einde van het jaar zullen toenemen tot 250. Om een ​​rit te begroeten, moeten toeristen "backie" roepen als ze iemand voorbij zien fietsen met een geel bagagerek. Het is dan een geval van huppelen op de rug en het avontuur laten beginnen.

Met dank aan Maaike voor haar inspanningen in het zadel. En dankzij de jongens van Clink Noord, die Gavin onderbracht in hun gloednieuwe hostel terwijl hij dit verhaal aan het onderzoeken was.


Genoten van dit artikel? Dan vind je dit misschien leuk:
10 van de beste coffeeshops in Amsterdam
Waarom sluiten Amsterdamse coffeeshops?



Geef Ons Uw Mening